Moja znajoma, Ania, poprosiła mnie o pomoc w napisaniu
Arkusza RW. Znalazła się w sytuacji, która zaburzyła jej spokój. Miała nadzieję,
że odzyska go dzięki wypełnieniu Arkusza RW
Opuściła czasowo dom rodzinny i odbywa praktyki studenckie w
innym kraju.
Mieszka w tzw. Apartamencie, gdzie są 4 pokoje ze wspólną
kuchnią i łazienką. Ona zajmuje jeden pokój, pozostałe pokoje zajmują 3 obce
sobie młode kobiety. Dwie z nich: Maria i Teresa sympatyczne, otwarte i bezproblemowe,
o trzeciej: Zofii, mówiły „trudna”. Mieszka z nimi już trzy lata, ale rzadko wychodzi
z pokoju, nawet nie zna miasta. Wychodzi tylko w określonym celu i zaraz wraca.
Twierdzi, ze musi się dużo uczyć, jest zmęczona i dużo śpi.
Problem się zaczął, gdy Ania, została z Zofią tylko we dwie
w domu. Zofia wyszła ze swojego pokoju. Dotychczas cicha zaczęła się panoszyć. Gdzie
szła Ania, tam szła Zofia. Jak Ania chciała przygotować sobie posiłek, to Zofia
dokładnie wtedy chciała w kuchni zamiatać. Prośba, by zrobiła to później,
wywołała focha. Próby wytłumaczenia, że przecież można zamieść za chwilę, pogorszyły
jeszcze sytuację. Zofia uznała, że Ania ją krytykuje i się obraziła. Poszła do
swojego pokoju i zaczęła głośno płakać. Następnie umieściła na facebooku
komunikat, że jej współlokatorka źle ją traktuje.
Ania zaczęła się bać. Nic nie rozumiała. Napisała do
pozostałych lokatorek prośbę o radę i wyjaśnienie. Jak tylko wróciły, to
powiedziały, że zachowanie Zofii jest rzeczywiście dziwne, ale one się już przyzwyczaiły
i Ania ma nie zwracać uwagi, na to co tamta robi.
Ale jak tu nie zwracać uwagi, jak ciągle się zderzają i
Zofia wymusza ustępowanie.
To odebrało Ani spokój. Co robić? Pokój opłacony za cały
miesiąc z góry, a tu taki kwas. Poszła pogadać z Zofią. Niestety efekt był zbliżony
do poprzedniego. Zofia znowu poczuła krzywdę i dała jej głośny wyraz. Ania
zaczęła mieć wątpliwości co do swoich kompetencji.
Wzięła Arkusz RW i najpierw opisała w pierwszych punktach
powyższą historię. Potem przy kolejnych punktach, zaczęła się zastanawiać nad
swoimi uczuciami. Niewątpliwie na pierwszym miejscu był strach, jak sobie z tym
wszystkim poradzić, potem bezradność. Pojawiła się złość na Marię i Teresę, że
jak się umawiała na wspólne mieszkanie, to zataiły przed nią problemy z Zofią. Ale
one stwierdziły, ze nie mają z nią problemu, po prostu ją ignorują. Stąd u Ani
poczucie braku kompetencji, nie była w stanie tak Zofii potraktować.
Nie wyobrażała sobie, ze można być z kimś pod jednym dachem
i go ignorować, zwłaszcza, że Zofia właśnie w stosunku do Ani pozwalała sobie
na zachowanie, które trudno było zignorować. To uczucie Ania określiła jako „byciem
złapanym w pułapkę”.
Wiedziała, że nie krzywdzi Zofii, ale słuchając oskarżeń,
zastanawiała się nad swoją winą.
Kolejny punkt arkusza RW prosi o przypomnienie sobie
podobnych wydarzeń w przeszłości.
Ania przypomniała sobie podobną historię z koleżanką, była
wtedy w gimnazjum i pojechała z koleżanką nad morze do jej rodziny. Źle się tam
czuła i po przyjeździe koleżanka w szkole zaczęła na nią plotkować, mówiła, że
Ania jest winna, że popsuła jej pobyt swoim zachowaniem, bo nie chciała z nią
chodzić, ani się z nią bawić.
Ania po powrocie czuła się winna, nie spodziewała się, że
się nie zaaklimatyzuje i nie sądziła, że nie podoła oczekiwaniom koleżanki,
więc nie protestowała. Patrzyli na nią jak na winną, a ona czuła się winna. Koleżanka
triumfowała.
Potem Ania przy pomniała sobie, jak jej ojciec mówił, że
matka jest winna jego niedoli. Najpierw krzywdziła go, bo zrzędziła i ciągle od
niego coś chciała, a potem zażądała rozwodu i kazała mu się pakować. Wyprowadził
się i przez lata powtarzał Ani podczas niedzielnych spotkań, że został bardzo
skrzywdzony. Ania wtedy mu bardzo współczuła, ale teraz uświadomiła sobie, że
to poczucie krzywdy całkowicie zwolniło ojca z zobowiązań w stosunku do
rodziny. Uświadomiła sobie, że wtedy było dla niej oczywiste, że ojciec miał
prawo nie płacić alimentów, nie brać jej na wakacje, ani nie włączać się w jej
wychowywanie, ponieważ był skrzywdzony. Dzisiaj spojrzała na to inaczej. Dotarło
do niej, że poprzez wzbudzanie winy możemy osiągać korzyści.
Jakie korzyści ma Zofia? To pytanie nasunęło się samo.
Nie uczestniczy w pracach domowych, nie obowiązuje jej
niepisany regulamin, który zazwyczaj ludzie przyjmują mieszkając wspólnie, zasady
takie jak: nie przeszkadzamy sobie nawzajem, wszyscy mamy takie same prawa i obowiązki,
jeśli czegoś chcemy, czy potrzebujemy, informujemy pozostałe osoby jasno i na
czas, jesteśmy wobec siebie uczciwe i lojalne.
W kolejnym strategicznym punkcie Arkusza RW pada stwierdzenie:
Wiem, że denerwuję się
tylko wtedy, gdy ktoś poruszy kwestie, które wyparłam lub stłumiłam, a potem
dokonałam ich projekcji na tę osobę.
Ania zaczyna się poważnie zastanawiać, czy ta cecha, którą
miał ojciec i ma Zofia jest również jej cechą. Czy i jej się zdarzało „robić
sobie miejsce” nie prosząc o nie, a tylko je biorąc poprzez przedstawienie
mocnego argumentu na swoje prawo do tego. Przypomina sobie sesje egzaminacyjne.
Ania nie uczy się systematycznie, uczy się żeby zdać. Jest wtedy w takich
nerwach, że gdyby ją wtedy o coś poprosić, to jest to dla nie afront. Wtedy
jest naprawdę niegrzeczna i aspołeczna. Daje sobie do tego pełne prawo, inaczej
nie ogarnęłaby materiału do egzaminów. Wprowadza się w stan odcięcia umysłu od
reszty ciała.
Ania jest już gotowa zgodzić się z kolejnym punktem Arkusza RW:
Rozumiem, że to co
robi Zofia nie jest ani dobre, ani złe. Przestaję osądzać.
Wraca spokój, sprawa jest jasna.
Poniżej pełen Arkusz RW dla chcących odzyskać spokój.
Data...….
.Arkusz nr ……….. Obiekt X (kto lub co ciebie denerwuje) … …
Pkt. 1.– Przykra dla mnie sytuacja, tak jak ją widzę w tej chwili wygląda
następująco:
...............................................................
2A – Konfrontacja z X.
2B – Z powodu tego, co zrobiłeś (robisz) CZUJĘ SIĘ (określ swoje prawdziwe
uczucia).
Pkt. 3 – Znam swoje uczucia, akceptuję je z miłością i już ich nie osądzam.
Tak/nie
Pkt. 4 – Moje uczucia należą do mnie, nikt nie może sprawić, bym coś czuła. Moje
uczucia odzwierciedlają, jak widzę sytuację.
Tak/nie
Pkt. 5 – Choć nie wiem dlaczego i jak, widzę że moja dusza stworzyła tę
sytuację, bym się uczyła i rozwijała.
Tak/nie
Pkt. 6 – Dostrzegam wskazówki w moim życiu, np. powtarzające się wzorce, które
mówią, ze miałam już wiele okazji do uzdrowienia, ale ich nie rozpoznałam, podaj
przykłady.................................
Pkt. 7 – Jestem gotów przyjąć, że moja misja, czyli „duchowy kontrakt”
zawierała takie przeżycia, nieważne dlaczego.
Tak/nie
Pkt. 8 – Moje złe samopoczucie było sygnałem, że nie dopuszczam miłości do
siebie i do X, osądzam, oczekuję że X się zmieni, postrzegam go jako gorszego
(wylicz sądy, oczekiwania i zachowania, które wskazują, że chciałeś by X się
zmienił.)
.....................................................................................
Pkt. 9 – Wiem, że denerwuję się tylko wtedy, gdy ktoś poruszy kwestie, które
wyparłam lub stłumiłam, a potem dokonałam ich projekcji na tę osobę.
Tak/nie
Pkt. 10 – X ukazuje, że muszę kochać i akceptować siebie samego.
Tak/nie
Pkt. 11 – X odzwierciedla mój błędny punkt widzenia. Wybaczając mu uzdrawiam
siebie i odtwarzam moją rzeczywistość.
Tak/nie
Pkt. 12 – rozumiem, że to co robi X nie jest ani dobre, ani złe. Przestaję
osądzać.
Tak/nie
Pkt. 13.- Wiem, że mam potrzebę oskarżania i muszę zawsze mieć rację. Jestem
gotowa dostrzec doskonałość w tej sytuacji. Jeśli ją dostrzegasz – napisz w
kilku słowach, na czym polega.
Pkt. 14.- Choć nie wiem dlaczego i jak, ale rozumiem że ty i ja otrzymaliśmy
dokładnie to, co podświadomie wybraliśmy i wspólnie wykonaliśmy uzdrawiający
taniec.
Tak/nie
Pkt. 15 – dziękuję ci X za to, że zechciałeś stać się częścią mojego procesu
uzdrawiania i czuję się zaszczycony, że wziąłem udział w twoim uzdrawianiu
Pkt. 16 – uwalniam swoją świadomość od wszystkich uczuć wymienionych w pkt. 2B.
Pkt. 17 – X, doceniam twoją gotowość odzwierciedlenia moich błędnych przekonań i
dziękuję ci za stworzenie mi okazji do zastosowania Radykalnego Wybaczania i
samoakceptacji
Tak/nie
Pkt. 18 – Wiem już, że to co przeżywałam, (moja historia ofiary) dokładnie odzwierciedlało
mój błędny punkt widzenia. Rozumiem, że mogę zmienić tę „rzeczywistość” dzięki
gotowości dostrzeżenia w niej doskonałości. Np.: (spróbuj zastosować Radykalne
Wybaczanie. Może to być ogólne stwierdzenie, że już wiesz iż wszystko jest
doskonałe lub związane z twoją sytuacją, gdyż dostrzegasz w niej dar. Uwaga,
często nie potrafimy tego dostrzec).
i ufam świadomości, ze ta sytuacja będzie się rozwijać w doskonały
sposób, zgodnie z boskimi zaleceniami i duchowym prawem. Rozumiem, że jestem
jednością i czuję się całkowicie złączony ze Źródłem. Odnalazłem swoją
prawdziwą naturę, czyli MIŁOŚĆ i teraz oddaję ją X. Zamykam oczy, by lepiej
poczuć, jak wypełnia ona moje życie i poczuć radość, która się wraz z nią
pojawia.
Pkt.
22 – Informacja dla mnie.
Wiem,
ze jestem istotą duchową, która przezywa ludzki los. Kocham siebie i wspieram w
każdym aspekcie mojego człowieczeństwa.
Arkusz Colina Tippinga Radykalne Wybaczanie
Arkusz można pobrać ze strony Instytutu Radykalnego Wybaczania - Metoda Tippinga
